Unang ulan ng Disyembre

Patak.

Unti-unting pumapatak ang ulan.

Habang nakatingin sa bintana, naalala ka nya.

Malamig.

Kasing lamig ng hangin na dala ng ulan, tanda pa nya ang yakap mong pagkahigpit-higpit na nagbigay init na tumatagos sa kanyang buto.

Tulad ng kapeng palagi mong itinitimpla, ramdam nya ang pait at tapang noong minsa’y piniling mo siyang iwan.

Oo, iniwan mo sya.

Ulan.

Disyembre.

Habang ang mga paa mo’y papalapit sa pintuan, biglang bumuhos ang malakas na ulan.

Napatigil ka sandali.

Nagdalawang-isip ka kaya?

Sa kanyang isip ay bumilang sya…

Isa…

Dalawa…

Tatlo…

Hindi ka na lumingon.

Tuluy-tuloy mong sinuong ang malakas na ulan.

Diretso palayo sa kanya…

Naiwan syang nakatingin sa pinto…

Nakaabang.

Tulala.

Hindi makapaniwala.

Mag-isa…

Habang bumubuhos ang malakas na ulan. ###

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s